ARABIA

Odszkodowania Na południowym odcinku swych posiadłości azjatyckich, między Eufratem a Morzem Czerwonym, Cesarstwo Rzymskie graniczyło z Półwyspem Arabskim. Swymi rozmiarami odpowiadał on jednej trzeciej powierzchni Europy, lecz składał się w znacznym stopniu ze stepu i jałowej pustyni. Jedynie południowo-zachodnie części jego wybrzeża nadawały się do intensywniejszej uprawy rolnej. Tam też na obszarze Jemenu, czyli tzw. w starożytności „Arabii Szczęśliwej\" (Arabia Felix), powstało państwo typu niewolniczego. Uległo ono jednak przewadze przybyłych z Afryki Abisyńczyków. Natomiast na innych terenach Półwyspu warunki zorganizowania państwa były znacznie gorsze. Pod względem gospodarczym przeważała w tej części Arabii hodowla, głównie wielbłądów, owiec i kóz. Koczownicza ludność, tzw. beduini (tzn. synowie pustyni), których jedynym bogactwem były stada, przenosiła się z miejsca na miejsce w poszukiwaniu odpowiednich pastwisk. W porównaniu z mieszkańcami Jemenu, ludność ta znajdowała się na niższym stopniu rozwoju. Wychodziła dopiero ze stanu wspólnoty pierwotnej, której rozkład powodował występowanie ostrych przeciwieństw wśród równych ongiś jej członków. Różnice majątkowe, powodujące wysunięcie się na cz\"oło koczowników bogatych szeików, stały się równocześnie przyczyną popadnięcia w zależność od nich spauperyzowanych członków dawnej wspólnoty. Coraz też częściej posiadacze stad korzystali z pomocy niewolników. A chociaż położenie tych ostatnich w warunkach życia koczowniczego było znośniejsze, aniżeli u ludów osiadłych, nie osłabiało to faktu postępującego coraz bardziej rozwarstwiania się pierwotnego jeszcze społeczeństwa. projekty gotowe